สิ่งที่ได้มา สิ่งที่สูญเสีย และ สิ่งที่คงอยู่
posted on 17 May 2008 23:35 by eakcamelotคำเตือน เอนทรีย์นี้ มาบ่นๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วจากไป ขอความกรุณาอย่าได้ใส่ใจกับมันเลย
อ๊ะก่อนอื่นขอประกาศก่อนว่า Ekilus เลือกที่จะเรียน
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี่ธัญญะบุรี
สาขา วิศวะกรรมศาสตร์
เอก เคมี - สิ่งทอและการสร้างเส้นใหญ่สังเคราะห์และวัสดุพอลิเมอร์
หน่วยกิจ 87
และจะบอกว่า มันไม่ใช่ ch.e แต่ไม่เสียใจเพราะหน่วยกิตมันเยอะกว่า ch.e
แถมยัง ได้เรียนของch.e ครบทุก อย่าง ถ้าใครไม่เชื่อ คุณก็ลองมาเรียนเองซะ
สาเหตุที่รู้ก็เพราะว่า วันนี้ตอนไปสัมภาษณ์หลังสัมภาษณ์ ตัวเรานั้นได้
ซักอาจารย์ที่ปรึกษา หมดทุกคำถามละ นาโนเดซึ
เห้อ เนื่องจากพักนี้รู้สึกแย่ๆในบางเรื่อง เป็นอะไรก็ไม่รู้
จะทำอะไรก็ระแวงไปหมด (สงสัยต้องไปเช็คประสาทอีกซักรอบ ฮ่ะๆ)
ระแวงแม้กระทั่งเพื่อนสนิทตัวเอง (เวนกำ) เนื่องจากพักนี้ เดจาวู แรงมาก
(มันเคยหาไปตอนสอบเอนช่วงนึง) แต่ไม่รู้ทำไมพักนี้มันถึงกลับมา
รึเพราะเราว่างจัด หรอ แต่ไม่รู้สิ ทำไมพักนี้ เวลาที่
ได้อะไรมา ซักอย่าง ก็มันจะ ต้องเสีย อะไรเล็กๆน้อยๆไปทีละอย่าง
แล้วสุดท้ายอะไรละที่เหลืออยู่ > < ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ
ก็เข้าใจนะว่าพักนี้เครียดๆกัน ไม่ค่อยว่างต่างคนก็ต่างมีภาระหรือสิ่งที่
ต้องทำแต่ทำไมในอีกใจนึง ก็คิดว่ามันเป็นการเสแสร้งบางอย่าง
เพื่อที่จะตีห่างออกไป หรือว่าเราจะคิดมากไป แต่ลางสังหรณ์มัน
ทำให้เชื่อแบบนั้น (เพราะฉะนั้นไปโรงบาลบ้าด่วน หรือไม่ก็ต้องหาไรทำให้จิตรเลิก
ฟุ้งซ่านซะ) เห้อรู้ทั้งรู้ในทุกสิ่งที่ทำ รู้ทั้งรู้ในทุกสิ่งที่เป็น แต่ทำไมก็ยังระแวง
ความระแวงแบบนี้ที่เคยหายไปมันกลับมาได้ยังไง มันกลับมาเพราะอะไร
ตอนแรกๆก็ไม่ได้คิดว่าจะมีอะไรแต่หลังๆรู้สึกว่ามันแรงขึ้นและ
หลังจากนั้นเริ่มไขว้เขวถึงขนาด ด่าเพื่อนสนิทที่โทรมา อ๊าคคคคคคคคค
นี้เราทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย เราเป็นอะไรไป เห้อ............
แล้วยังเรื่องที่มันไม่อาจจะเป็นจริงได้อีก เรื่องที่รู้ทั้งรู้จุดจบ
เรื่องที่รู้ทางออก เรื่องที่รู้ความหวัง แต่เราก็ยังดึงดันที่จะเลือกจุดจบเดิม
เรามันบ้าไปแล้วหรือไง คิดอะไรไม่เป็นแล้วหรอ
ทำไมวะไม่เข้าใจไอความรู้สึกแบบนี้ มันจะหายไปอีกเมื่อไหร่
ไอความรู้สึกเหมือนเรารู้บางสิ่งที่กำลังจะเกิด
รู้ว่ามันกำลังจะเป็นแบบนี้แต่ก็แก้ไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้
สิ่งที่ทำได้คือนั่งรอและยอมรับมัน ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้
จะให้ฉันต้องสูญเสียอีกเท่าไหร่ถึงจะพอใจ กับเรื่องราวบ้าๆแบบนนี้
ขอบอกนะ ว่าไม่ดีใจหรอกที่เอนติดในคณะที่ต้องการนะ
ถ้าเลือกระหว่างเอนไม่ติด แล้วทำให้ทุกอย่างมันเป็นปกติ
กับการที่เอนติดแล้ว ทำให้หลายๆอย่างๆมันดูแปลกไป
ฉันก็ขอให้ฉันเอนไม่ติดซะดีกว่า บางเวลาก็คิดนะ
ว่าสิ่งเหล่านี้มันดูเพ้อเจ้อนะ แต่ว่ายิ่งเข้าใกล้ยิ่งรู้สึก
ยิ่งได้รับสิ่งใหม่ๆ ยิ่งต้องสูญเสียสิ่งเก่าๆ และสิ่งที่รู้สึกได้ว่ากำลังจะสูญเสีย
กลับเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า สิ่งใหม่ๆจะเข้ามา ขอได้ไหมหยุดซักทีเหอะ
หยุดการ สูญเสียนี้ หยุดการแปรปรวนซักที ขอให้สิ่งที่คงเหลือคือมิตรภาพเหมือนเดิม
ขอให้สิ่งที่คงเหลือเหมือนเดิม และขอให้สิ่งที่เหลือคือความไว้ใจเหมือนเดิม ส่วน
อะไรที่จะต้องเสียก็ขอให้มันเสียไป เพราะฉันไม่เคยต้องการอะไรนอกจากกสิ่งที่
ฉันกำลังจะสูญเสียอีกแล้ว ถึงแม้ในความปรารถนาที่เห็นแก่ตัวของฉันมันจะ
ขอให้ทิ้งทุกสิ่งแล้วคว้าสิ่งใหม่ที่ดีกว่าก็ตามเถอะ
ยังไงซะ ฉันก็สาบานแล้วว่าจะไม่ขอเดินขึ้นก้าวขึ้นไปในขั้นนั้น
สำหรับเรื่องนั้นขอแค่ขั้นนี้ฉันก็มีความสุขมากแล้ว
--------------------------------------------------------------------------------------
สิ่งที่ได้มา................คือสิ่งที่ล้ำค่าและวิเศษสุด
สิ่งที่สูญเสีย............คือสิ่งที่ไม่อยากจะให้มันมีตำหนิ
และ
สิ่งที่คงอยู่..............คือรอยซ้ำเดิมจากโศกนาฏกรรมที่เคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เป็นคุณจะเลือกแบบไหนครับ
ยอมทิ้งทุกสิ่งเพื่อได้สิ่งที่ดีกว่า ยอมสละสิ่งที่ดีกว่าเพื่อรักษาสิ่งเดิม
และจุดจบของการเลือกสิ่งไหนกันแน่ที่มันจะไม่ซ้ำลอยเดิม
ขอแค่ขั้นนี้เท่านั้นที่จะทำให้ฉันปลอดภัย
ขอแค่ขึ้นนี้เท่านั้นที่จะทำให้ฉันไม่ต้องศูนย์เสีย
ขอแค่ขั้นนี้เท่านั้นที่จะทำให้ฉันได้อยู่ตลอดไป
ขอแค่ตรงนี้เท่านั้นที่จะยังมีความสุขเหมือนเดิมเสมอมา
แต่ฉันจะทำยังไงในเมื่อขานั้นมันพยายามที่จะเดินก้าวข้ามไปให้เหนื่อกว่าขั้นนี้แล้ว
เพราะรู้ว่าไม่อาจจะก้าว จึงกลัวที่จะข้าม
เพราะรู้ว่าถ้าก้าวข้ามจะศูนย์สิ้น จึงกลัวที่จะย้างเท้า
แต่ถึงจะรู้ก็ใช่ว่าจะทำได้นินา
อยู่ตรงนี้ที่มีทุกสิ่ง กับการก้าวเดินไปอีกขั้นและร่วงตกลงมาปราศจากทุกสิ่ง
ความสูญเสียกำลังจะ เกิดขึ้นถ้าฉันไม่หยุด
edit @ 18 May 2008 00:41:32 by Ekilus